งานนำเสนอโรงเรียนอัตเตาบะห์ YouTube

สร้างโรงเรียน ตาดีกา ต.ปะเสยะวอ อ.สายบุรี จ.ปัตตานี

ความคืบหน้า การสร้างโรงเรียน
อัตเตาบะห์ บ้านป่าท่าทราย
ต.ปะเสยะวอ อ.สายบุรี จ.ปัตตานี..
ทำสัญญา ว่าจ้าง ค่าแรงช่าง
45 วัน เป็นเงิน 90,000 บาท
โดยแบงจ่าย งวดละ 15 วัน เป็นเงิน 30,000 บาท

การสร้างโรงเรียน ตาดีกา ในสามจังหวัดชายแดนใต้

 เมื่อ ทราบข่าวว่าที่โรงเรียน ตาดี กา
ที่ยังสร้างไม่เสร็จในพื้นที่สามจังหวัดชายแดนใต้..ผมจังอยากจะลงไปดู ไปสัมผัส ด้วยมือ ไปดูด้วยตา ไปฟังด้วยหู ..แม้ผมจะไม่ใช่คนปักษ์ใต้
และผมไม่ใช่คนอิสลาม...แต่ผมคิดว่า นั่นไม่ใช่ปัญหาสำหรับผม...
ในโพสต์นี้

ภาพบนคือ สภาพของโรงเรียน
ที่นักศึกษารามคำแหง มาร่วมกันสร้าง โโยการขอบิจาค จากเอกชน

ภาพล่าง คื้อภาพหลังจากเราระดมทุนเรี่ยไรเงินคนละ100 มาช่วยกันสร้างต่อ.....

ชายแดนใต้...

บางคนอาจจะเรียก กันว่า พื้นที่ชายแดนใต้..พื้นที่สีแดง พื้นที่อันตราย..อย่างยิ่งยวด...
แต่ผม..ไม่รับรู้หรอก..ผมรู้แต่ว่าผมสงสัย ว่าทำไม รัฐบาลไม่ให้งบเขาทำโรงเรียน  และผมอยากรู้เหตุผลว่า..
ทำไม ชาวบ้านอยากสร้างโรงเรียน
แม้ต้องออกเงินกันเอง...

ไปร่วมสร้างโรงเรียนตาดีกาที่สายบุรี

ผมได้รับคำบอกเล่าจากน้องทหารพรานหญิง ว่าที่
ต.ปะเสยะวอ อ.สายบุรี จ.ปัตตานี เด็กๆอิสลามไม่มีโรงเรียนตาดีกา..
เราเลยตกลงจะลงไปช่วยทำ..

ประวัติหมู่บ้านมะแนดาแล.. ตำบลปล่องหอย

ประวัติความเป็นมา
 หมู่บ้านมะแนดาแล..
บ้านมะแนดาแลนั้น มีประวัติความเป็นมายาวนานกว่า 500 ปี ตามคำบอกเล่า คนผู้เฒ่า ผู้แก่ ในอดีตนั้น
บ้านมะแนดาแล ไม่ได้ชื่อดังเช่นปัจจุบัณนี้ แต่มีชื่อว่า "หมู่บ้านบ่าว"
ซึ่งปัจจุบัณบริเวณที่ตั้งของหมู่บ้านดังกล่าว เป็นบริเวณท้องทุ่งนาไปหมดแล้ว ชาวบ้านเรียกแถวนั้นว่า
(บือแนบ่าว) ซึ่งตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของหมู่บ้าน ในปัจจุบัณ

ในอดีตนั้น หมู่บ้านบ่าว มีหัวหน้าหมู่บ้านชื่อ ."โต๊ะบ่าว"เป็นผู้ปกครองหมู่บ้าน โดยมีผู้ชายเป็นกำลังหลักในการดูแลรักษาหมู่บ้าน ซึ่งชาวบ้านก็ให้ความเคารพนับถือโต๊ะบ่าว เป็นอย่างยิ่ง
โต๊ะบ่าวก็ปกครองลูกบ้านอยู่อย่างเป็นสุขเรื่อยมา...ซึ่งโต๊ะบ่าวเองมีแต่บุตรธิดาเท่านั้น
อาชีพหลักของชาวบ้าน คือทำนาเป็นอาชีพหลัก...

          อยู่มาวันหนึ่ง..มีบุรุษนิรนาม ได้เข้ามาขออาศัยอยู่ในหมู่บ้าน"บ่าว" โดยที่ไม่มีใครรู้เลยว่าบุรุษนิรนามนั้นเป็นใครมาจากไหน แต่ด้วยเพราะนิสัยใจคอเป็นผู้มีอัธยาศัยดี ทำให้ชาวบ้าน โดยที่บุรุษนิรนามผู้นั้น ได้มารับจ้างทำงานต่างๆในหมู่บ้านเรื่อยมา และอยู่อย่างมีความสุข โดยอาศัยอยู่ในกระท่อมท้ายหมู่บ้าน"บ่าว"
....      วันหนึ่งมีผู้ไม่หวังดีจากถิ่นอื่น มาท้าประลองโต๊ะบ่าวให้สู้กัน โดยหวังจะยึดหมู่บ้าน"บ่าว"
และจะทำการปกครองแทนโต๊ะบ่าว เพราะหมู่บ้านบ่าว มีความอุดมสมบูรณ์เป็นอย่างมาก จึงเป็นที่ต้องการของคู่ต่อสู้ การมาท้าประลองในครั้งนี้ไม่มีผู้ใดกล้าที่จะออกไปประลองด้วย เพราะเกรงขามในความเก่งกาจของคู่ต่อสู้..
ทำให้ชาวบ้านเกิดความหวาดกลัว กับอันตรายที่กำลังจะเกิดขึ้น เมื่อไม่มีผู้ใดกล้าที่จะออกไปต่อสู้กับศัตรูที่มารุกรานในหมู่บ้านบ่าว
            ส่วนโต๊ะบ่าวนั้นก็คิดหนัก เพราะตัวเองก็มีอายุมากแล้วส่วนบุตรก็มีแต่บุตรธิดาเท่านั้น
มิหนำซ้ำ ไม่มีผู้ใดกล้าออกไปต่อสู้ด้วย ทำให้โต๊ะบ่าว เกิดความกลุ้มอกกลุ้มใจเป็นอย่างมาก ในการที่จะรักษาหมู่บ้านให้อยู่รอดปลอดภัย ...
          กล่าวถึงบุรุษนิรนามพอได้ทราบข่าวว่ามีผู้ไม่หวังดีเข้ามาท้าประลอง..แต่ไม่มีใครกล้าออกไปประลอง  ก้เลยขออาสาไปประลองแทนโต๊ะบ่าวเพราะด้วยสำนึกในบุญคุณที่ได้มาอาศัยอยู่ในหมู่บ้าน
ซึ่งโต๊ะบ่าวก็อนุญาต และให้คำมั่นสัญญาว่า หากการปประลองในครั้งนี้
ถ้าบุรุษนิรนามได้รับชัยชนะ ก็จะยกธิดาให้เป็นภรรยา พร้อมกับจะยกหมู่บ้านให้ปกครองอีกครึ่งหนึ่งด้วย
          ฝ่ายบุรุษนิรนามนั้น เมื่อโต๊ะบ่าวอนุญาตให้ไปประลองแล้ว ก้ได้อำลาโต๊ะบ่าว และได้เดินทางออกจากหมู่บ้านเพื่อไปประลองกับคู่ต่อสู้..
          สนามประลองในครั้งนั้น ปัจจุบัณคือบริเวร หมู่ที่ 1 บ้านมะกอ จากการประลองการต่อสู้ในครั้งนั้น
บุรุษนิรนามและคู่ต่อสู้ต่างใช้ความรู้ความสามารถของตนที่มีอยู่อย่างสุดความสามรถ ผลัดกันแพ้ ผลัดกันชนะ..จนสุดท้ายบุรุษนิรนามเป็นฝ่ายได้รับชัยชนะกลับมา สามารถสังหารคู่ต่อสู้ได้ นำความปลาบปลื้มปิติมายังหมู่บ้านบ่าว โดยเฉพาะหัวหน้าหมู่บ้าน ที่ทึ่งในความสามารถของบุรุษนิรนามเป็นอย่างมาก...
         
         โต๊ะบ่าวก็ได้รักษาสัญญา โดยยกธิดาพร้อมยกหมู่บ้านให้ปกครองครึ่งหนึ่ง ด้วยความจำใจ กับสัญญาที่ให้ไว้กับบุรุษนิรนามผู้นี้ บุรุษนิรนามเมื่อได้ธิดาหัวหน้าหมู่บ้านมาเป็นภรรยาก็ได้ย้ายจากกระท่อมท้ายหมู่บ้าน เข้ามาอาศัยอยู่ในบ้านโต๊ะบ่าวเป็นการชั่วคราวก่อนจะขยับขยายหาที่ใหม่..
         แต่การเข้ามาอาศัยอยูบ้านโต๊ะบ่าว ของบุรุษนิรนามนั้นก็ทำให้เกิดคำครหาขึ้นมาอีก ว่า "โต๊ะบ่าว"
นั้นได้ลูกเขยทั้งที่ไม่รู้ว่าเป็นใครมาจากไหน ส่วนโต๊ะบ่าวเป็นถึงหัวหน้าหมู่บ้าน  บางก็ว่าเป็นเพียงคนที่มารับจ้างทำงานหากินไปวันๆหนึ่ง ไม่มีหัวนอนปลายเท้า เป็นหลักแหล่ง
 ก็ทำให้โต๊ะบ่าวอับอายขายหน้าเป็นอย่างยิ่ง ลืมนึกถึงควาทมอยู่รอดของหมู่บ้าน
ซึ่งเพิ่งพ้นประสพการณ์มา ก็เลยคิดเล่ห์กลอุบาย เพื่อจะไล่ธิดาและลูกเขยไปจากหมู่บ้านบ่าว  เพื่อให้ไปหาบุกเบิกหมู่บ้านเอาใหม่ ซึ่งที่จะไปบุกเบิกใหม่นั้นเป็นสถานที่ ที่ไม่มีใครกล้าไป เพราะมีอันตรายมาก โดยที่ใจจริงแล้วโต๊ะบ่าวอยากให้ทั้งคู่เสียชีวิตที่เกิดจากอันตรายของสัตว์ร้ายนานาชนิดมากกว่า
ซึ่งก็ไม่เป็นดั่งที่ท่านหวังไว้ และธิดาของท่านกับบุรุษนิรนามก้ทราบดี แต่ทั้งสองก็ไม่ได้ทักท้วงอะไร
ในเมื่อเป็นความต้องการของบิดา..

          จากการไปบุกเบิกสร้างหมู่บ้านใหม่นั้น ทำให้ทั้งคู่ต้องออกจากหมู่บ้านบ่าว โดยมีชาวบ้านทะยอย
ตามกันเข้าไปอาศัยอยู่ด้วย และก็ยังมีลูกหลานตามมาอย่างมากมาย
จุดที่ทั้งคู่ตั้งบ้านหลังแรกนั้น ปัจจุบัณคือ"บนถนนหลวงหน้าบ้าน นาย ยะโกะ วายะโยะ"
(แบโกะ อาเนาะเมาะ)

          จนกระทั่งวันหนึ่งได้มี ครูสอนสีละ (ศิลปะการต่อสู้ของชาวมลายู)คนหนึ่ง เป็นผู้หญิงซึ่งนางได้เดินทางมาจากประเทศอินโดนีเซีย ซึ่งได้ทำการสอนสีละ จากหมู่บ้านหนึ่งสู่หมู่บ้านหนึ่ง เรื่อยๆจนได้มา
ถึงหมู่บ้านที่บุรุษนิรนามปกครองอยู่ จากการได้มาสอนสีละที่หมู่บ้านแห่งนี้ ทำให้ครูที่มาสอนสีละได้รู้ว่า
บุรุษนิรนามที่ปกครองหมู่บ้านแห่งนี้ก็คือพี่ชายของนาง ที่ได้หนีจากบ้านเกิดเมืองนอนมานานหลายปีแล้ว...และนางก็กำลังตามหาพี่ชายมาตลอด โดยอาศัยความรู้ที่มีมาเป็นครูสอนสีละ ซึ่งนางผู้นี้เดินทางมาจากเมือง "มินังกาบาว แระเทศอินโดนีเซีย"

        สาเหตุที่พี่ชายของนางได้หนีมานั้น บ้างก็ว่าแพ้การแข่งสีละ บ้างก็ว่าแพ้การชนควาย ก็เกิดความอับอาย จึงได้หนีจากบ้านเกิดเมืองนอน มิหนำซ้ำเป็นถึงลูกเจ้าเมือง มินังกาบาว ที่ชื่อ "ต่วนบาวก์"
เมื่อนางได้พบกับพี่ชายก็ได้ถามถึงความเป็นอยู่ของพี่ชาย และได้ชักชวนให้พี่ชายกลับเมือง มินังกาบาว แต่ต่วนบาวก์ ก็ได้ตอบปฏิเสธกับน้องสาวไป เพราะตัวต่วนบาวก์เองมีครอบครัวที่จะต้องดูแลและรับผิดชอบ และยังมีลูกบ้านที่ต้องปกปักรักษา  ส่วนน้องสาวเมื่อต่วนบาวก์ตอบปฏิเสธมาดังนั้น นางก็อวยพรให้พี่ชายและครอบครัวโชคดี และได้อำลาพี่ชายกับเมืองมินังกาบาว ประเทศอินโดนีเซีย...

          ในเวลาต่อมา โต๊ะบ่าวผู้เป็นพ่อตา เมื่อทราบว่าลูกเขยของตน เป็นถึงลูกเจ้าเมือง มินังกาบาว ประเทศอิรโดนีเซีย ก็ทำให้โต๊ะบ่าวยอมรับลูกเขยตัวเองอย่างเต็มปาก และยอมรับความสามารถของ ต่วนบาวก์ เป็นอย่างมาก..
          ต่วนบาวก์ก็ได้ปกครองหมู่บ้านอย่างสงบสุ๘เรื่อยมา และได้ตั้งชื่อหมู่บ้านใหม่ว่า
"บ้านบือแนดาแล " บือแนดาแลแปลว่า นาใน" ซึ่งตรงกับสภาพพื้นที่ส่วนใหญ่ ที่เป็นนาตั้งในหุบเขาล้อมรอบ ซึ่งปัจจุบัณ เปลี่ยนชื่่อมาเป็น "บ้านมะแนดาแล"

          ตามสภาพกาณ์ที่เปลี่ยนแปลงและให้เหมาะสมสำหรับบุตร-ธิดา ของต่วนบาวก์นั้น ไม่ทราบว่ามีกี่คน แต่ที่ผู้เล่าจำได้ตามคำบอกเล่าต่อๆกันมา ก็คือ " วายะ กับ วาโย " แต่ไม่ทราบแน่ชัดว่า ใครเป็นพี่ ใครเป็นน้อง วายะ กับ วาโย นั้น ปัจจุบัณนั้นก้คือ นามสกุล " วายะโยะ" นั่นเอง

         ผู้เขียนพยายามที่จะเรียบเรียงประวัติความเป้นมา ของหมู่บ้าน "มะแนดาแล" ให้ใกล้เคียงที่สุด
โดยได้สอบถามผู้อาวุโสภายในหมู่บ้านที่พออจะเล่าได้ มาบันทึกไว้เป้นอนุสรณ์ ของหมู่บ้าน
หากว่ามีข้อผิดพลาดประการใด ผู้เขียนต้องขออภัยใน ณ ที่นี้ด้วย และพร้อมที่จะแก้ไขในสิ่งที่เขียนผิด แลพยินดีที่จะต่อเติม ในส่วนที่ขาดหายไป....

                                                                            ด้วยสลามและดูอาร์

                                                                               นาย ดอหะ             วายะโยะ.....    บอกเล่า
                                                                               นาย  มาหะมะซี      วายะโยะ          เรียบเรียง
                                                                               นาย  ฮัมดัม            วายะโยะ         เรียบเรียง
                                                                               นาย  มายเสิด          มีทอง..          จัดทำเอกสาร..                                                                                            โพสต์เผยแพร่ โดย จามร จรมา 6 สค.2557
...................................................................................................................................................................        

ความฝันอันเจิดจ้า...

ขอเชิญ เยาวชน และบุคคลทั่วไป
ส่งบทความ หรือส่งจดหมาย บรรยาย
ถึงความรู้สึก หรือวิสัยทัศน์ ที่ท่านมีความคิดเห็นอยากแสดงออก..ว่าอยากเห็น การพัฒนาในชุมชน ในด้านใดบ้าง ..ซึ่งบางสิ่งบางอย่าง ทางกองทุน จามร จรมา สามรถสนับสนุนให้ได้ก็ยินดีที่จะสนันสนุน เช่น การสร้างโรงเรียน ตาดีกาในพื้นที่สามจังหวัดชายแดนใต้ การสร้างสนามกีฬา การสร้างห้องสมุด
หรือการมอบทุนการศึกษา สำหรับนักเรียนที่มาฐานะยากจน เป็นต้น..
ส่งบทความ หรือจดหมาย ของท่าน

มาได้ที่.. จามร จรมา 140/19 ม.4 ถนนมาลัยแมน ต.รั้วใหญ่ อ.เมือง จ.สุพรรณบุรี 72000 โทร.0835455244.0918873397

สร้างโรงเรียนตาดีกาในอำเภอสายบุรีจัหวัดปัตตานี

นี่คือภาพของโรงเรียน อัตเตาบะห์
ม.2 ต.ปะเสยะวอ อ.สายบุรี จ.ปัตตานี
ที่ยังก่อสร้างไม่แล้วเสร็จ..
ซึ่งผมกับทีมงาน..กำลังระดม ขอรับบริจาคเพื่อ ไปสร้างเพิ่มเติมให้แล้วเสร็จ..ก่อนเดือนธันวาคม 2557 นี้

ลมหายใจปลายด้ามขวาน

โครงการสร้างสนามกีฬาในสามจังหวัดชายแดนใต้..

โครงการสร้างสนามกีฬา ให้กับเด็กๆนักเรียนปอเนาะ ในครั้งนี้ เกิดจากการที่ ผมและทีมงาน ร่วมกับเจ้าหน้าที่ กอ.รมน.จังหวัดปัตตานี.
ได้ลงพื้น พบปะพูดคุยกับชุมชนและได้รับทราบถึงความต้องการของเด็กๆ
ที่อยากได้สนามกีฬา ขนาด 30X40 เมตร ซึ่งจะใช้เป็นสนาม วอลเล่บอล
และสนามเซปักตระกร้อ..ดังนั้น
เมื่อเราได้พูดคุยหารือกันแล้วจึงได้
มีความเห็นว่า เราจะร่วมกัน สละทุนทรัพย์ ในการ่อสร้างสนามกีฬา แห่งนี้..ท่านที่สนใจโทรสอบถามรายละเอียดได้ที่ 083-545-5244
ขอบพระคุณครับ

ความทรงจำ_ครั้งสุดท้าย_2 (ร.๘ พัน.๓)

รองเท้าทหารชายแดนใต้..

เมื่อผมลงไปเยี่ยมทหารชายแดนใต้
ผมถามพวกเขาว่า อยากได้อะไร
แทนที่พวกเขาจะขออย่างอื่น..
พวกเขากลับ ขอเพียงรองเท้า..

และเมื่อผมกลับมายังสำนักงาน
กองร้อยลืมอดีต ผมเซิชในกูเกิล..
ผมได้ภาพนี้มา..ภาพที่เคยเป็นข่าวโด่งดัง...แล้วก็เงียบหายไปตามสายลม..ทหารอยากได้รองเท้าที่เขาใส่ได้..ไม่คับเกิน และไม่หลวมเกินไป.. บางคนบอกว่าเขาได้รับแจกรองเท้าทุกๆปี แต่ละปีได้เบอร์มาไม่เหมือนกัน...มันประหลาดตรงที่ว่า
เขาใส่เบอร์แปด มาทุกปี..แต่บางปี
รองเท้าเบอร์แปด มีไม่พอ..ที่เหลือเต็มโกดังคือ เบอร์ 6-6.5 ซึ่งทหารก็ไม่เข้าใจว่า ทำรองเท้าที่เล็กและใส่ไม่ได้มาทำไม...

สันติภาพที่ปัตตานี...

ความสงบสุขในสามจังหวัดชายแดนใต้..
จะเกิดขึ้นได้..ด้วยการร่วมมือร่วมใจกัน..รู้จักให้
ซึ่งกันและกัน...

ชายแดนปัตตานี

หลายต่อหลายครั้ง..
ที่ผมถูกเพื่อนๆเรียกว่าไอ้"แหย"
เพราะผมไม่กล้ายิงเอ็ม 79 ใส่กลุ่มเขมรเสรีอพยพที่กำลังยิงปะทะกับทหารเขมรแดง ในเขตฝั่งไทย..
ผมกลัวสะเก็ตระเบิดเอ็ม79 จะกระเด็นไปโดนเด็กๆ ผู้บริสุทธิ์..
แต่ผมก็ได้เห็นเด็กชายตัวน้อยๆ วัย9-11 ปียิงปืนสู้กับเขมรแดงอย่างห้าวหาญ....

หลายครั้ง..ทีผมเห็นพวกเขากอดกัน
และร้องไห้..ก่อนจะละจากศพของพ่อหรือพี่ๆ และวิ่งลนลานข้ามมาฝั่งไทย.
ผมเห็นเพื่อนที่ตัวใหญ่ๆอุ้มเด็กเขมร ข้ามคลองหนีห่ากระสุนปืน..เห็นหญิงชาวเขมร คลอดลูกชายฝาแฝดขณะที่หนีลูกปืนอยู่บนแนวตะเข็บชายแดน...

ครั้นเกิดเหตุไม่สงบในชายแดนใต้..ผมจึงโหยหาเสียงสันติภาพ..ผมจึงต้องนั่งวางแผนการทำงานเพื่อแย่งชิงมวลชน กับกลุ่มที่เห็นต่างจากฝ่ายเรา...

สันตภาพที่ปัตตานี

เมื่อผมได้งลงไปปัตตานี..
มีเพื่อน..
เพื่อนส่งลิ้งค์
.สันติภาพปลายด้ามขวาน
มาให้ดู..
เมื่อดูแล้วก็ยิ้ม...และเริ่มมีความหวัง
รำไรๆ...ว่า..สักวัน ผมจะได้เดินเล่นสบายๆในทุกๆพื้นที่...

สิ่งที่ต้องการ..จากสามจังหวัดชายแดนใต้..

ทุกครั้ง..
ที่ผมลงไปเยี่ยมเยียนให้กำลังใจ ทหารหาญในสามจังหวัดชายแดนใต้.
สิ่งที่ผมมักถาม คือ ขาดอะไรอีก..
บางคนยิ้มด้วยแววตาเปี่ยมสุข..
แล้วคำตอบก็ทำให้ ผงะ..
" อยากได้รองเท้าทหาร"

เพราะที่ได้รับแจกมา..ไม่เพียงพอ..

มันจะพอได้ยังไง...บางคนใส่ตลอด 23 ชม. ผมอยากขอบริจาคเงิน..แต่ก็นั้นแหระ ที่ประเทศของผม มีบางคนเป็นคนฉวยเอาโอกาสตรงนี้ ไปขอบริจาคเงิน จนคนทั่วไปเข็ดขยาด....
มันจึงค่อนไปทางลำบาก..กว่าเขาจะเชื่อใจและให้เงินเรามา....

กระท่อมชาวเล...

คนอื่น..อาจจะคิดว่ามันโกโรโกโส..
แต่ผมชอบนะ..
ดูขลังดี..

การทำประมง ชายฝั่ง..

ชาวประมง กำลังลำเลียงแมงกระพรุน
เตรียมส่งขึ้นท่า เพื่อเข้าสู่กระบวนการผลิต เพื่อแปรรูป...
 ที่อ.จะนะ จ.สงขลา เป็นพื้นที่เขตติดต่อจังหวัดปัตตานี..
ชาวบ้าน จะใช้เรือไฟเบอร์ขนาดเล็ก
ในการทำการประมง...
ซึ่งส่วนใหญ่ ใช้ออกตกปลา
วางอวน..

เป้าหมาย..ดับไฟใต้..ให้ร่มเย็น..

เป้าหมาย ดับไฟใต้..ให้ร่มเย็น..

1.ลงพื้นที่เป้าหมาย..
ทุกเดือนๆละ1-2 ครั้ง..

2.มอบอุปกรณ์กีฬา อุปกรณ์ การเรียน
การสอน แด่ โรงเรียน ตาดีกา ปอเนาะ และโรงเรียนไทยพุทธ อย่างเสมอภาค และต่อเนื่อง

3.มอบสิ่งของที่จำเป็นเพื่อสมทบให้
ทหาร ตำรวจ อส. ข้าราชการ ครู ในพื้นที่ อย่างต่อเนื่อง และทั่วถึง..

4.สร้างห้องอาบน้ำชะระร่างกายในมัสยิด ที่ร้องขอมา..อย่างทั่วถึง

5.สร้างห้องสมุด ให้โรงเรียน ปอเนาะ ที่ไม่ได้รับงบประมาณของทางราชการ

6.สร้างสนามกีฬา ตามที่เห็นสมควรให้กับชุมชนอิสลาม...ในพื้นที่สามจังหวัดชายแดนใต้..

หมายเหตุ..ทั้งหมดนี้..จัดวางแผนรองรับ อย่างละเอียด มีการติดตาม อย่างต่อเนื่อง..และกระตุ้นให้มีจิตสำนึก ในการรับผิดชอบร่วมกัน อย่างกว้างขวาง...

มัสยิดกือเซะ..จ.ปัตตานี..

หลักการของนักปกครองที่ดี..
คือสนับสนุน คนให้เป็นคนดี..
ดังนั้น..เมื่อปัญหาในสามจังหวัดชายแดนใต้..เกิดจากที่คนคิดว่ามาจากศาสนา..หรือหลักคำสอน ของศาสนา..แต่ทุกๆคน..ในทุกศาสนาต่างกล่าวเป็นเสียงเดียวกันว่า ทุกศาสนาสอนให้เป็นคนดี...
คำว่า" คนดี" หมายถึงอะไร..
คงไม่ใช่หมายถึง..ฆ่าคนที่ไม่เห็นด้วย
แล้วได้เป็นคนดี...

แล้วเราจะฆ่ากันไปทำไม..ทำให้ทุกข์ใจไป่าวๆ...ทำไมเราไม่หันหน้าเข้าหากัน จับเข่าคุยกัน...สร้างสันติภาพร่วมกัน...

ห้องชำระร่างกาย ในมัสยิด..

เมื่อผม..และทีมงาน..ตั้งคำถาม..
ว่าอยากให้เราช่วยทำอะไรบ้าง..
โต๊ะครู..หรือ บาบอ
ในโรงเรียนตาดีกา
และโรงเรียนปอเนาะ..บอกกับเราว่า
อยากได้ สถานที่ล้างตัว มือและเท้า
เพื่อชำระกาย ก่อนการเข้าพิธิละหมาด..

หลังกลับจาก .อ.สายบุรี ผมต้องมานั่งทำการบ้าน โโยการเข้าไปค้นหา ภาพมาจากกูเกิล...แล้วมานั่งคำนวนค่าใช้ใจ ในการสร้างที่ชำระร่างกายดังกล่าว..ที่พี่น้องชาวมุสลิมอยากได้..

การพัฒนา มัสยิด

เมื่อผม..และทีมงาน ได้ลงไปที่ อ.สายบุรี
เราสอบถาม โต๊ะครู บาบอ ตามมัสยิดต่างๆ
ในหลายๆพื้นที่..อยากให้เราช่วยสนับสนุน
อ่างอาบน้ำ ชำระร่างกายก่อน ละหมาด..
เพราะ บางคน กลับมาจากทำงาน จะได้อาบน้ำชำระร่างกายให้สะอาดก่อน เข้าพิธีระหมาดนั่นเอง...
ภาพนี้..
เป็น อ่างอาบน้ำข้างๆมัสยิด ใน อ.จะนะ
แต่บางคนบอกว่า บางแห่งก็ทำเป็นก็อกน้ำ กั้นเป็นห้องๆ..เหมือนห้องอาบน้ำตามชายหาด....

หาดชายแดน/ลูกชาวประมง

เด็กๆเหล่านี้...
มีแต่ความบริสุทธฺ์ ไร้เดียงสา..
พวกเขาไม่รู้หลอกว่าผู้ใหญ่กำลังทำอะไรกัน..
มีความขัดแย้ง มีการเข่นฆ่า..
พวกเรารับรู้เพียงว่า เมื่อหิวก็ต้องได้กิน...

ส่งใจไปชายแดนใต้...

สิ่งที่ทำผมปวดใจมากที่สุด..
คือหลังจากที่ผมกลับมาจาก มอบสิ่งของให้ ทหารและเด็กนักเรียนตามโรงเรียนต่างๆ..แล้วปรากฎมีข่าว ทหารหรือชาวบ้านยังโดนลอบทำร้ายบ่อยๆ...

กับข้าวงานบวช...

ผู้บังคับกองพัน..เดินตรวจอาหารการกินด้วยตัวเอง..
ซึ่ง แต่ละโต๊ะ จะมีชื่อเจ้าภาพติดไว้..
ซึ่งเป็นการแสดงออกถึงความสามัคคีในชุมชน....

สามสาว สิงห์สลาตัน

งานมวลชนสัมพันธ์..ต้องทำตัวให้เข้าท้องถิ่นให้มากที่สุดเท่าที่จะมากได้...งานนี้น้องสาวคนเล็กของเรา..
ลงทุนเข้าวัด กินข้าวในวัด..
เพื่อความปองดอง สมานฉันท์..

งานบวชพระ..ที่ปัตตานี

เป็นการทานข้าวในงานบวชที่ต้องมีทหารถือปืน..อารักขา กันตลอด 24 ชั่วโมง..
ฟังดู..ช่างน่ากลัวเสียนี่กระไร..
แต่ความจริง..ชาวบ้านก็ไม่ได้กลัวอะไรเลย....

วิถีชีวิตชาวเล..

หลังกลับจาก อ.ชายแดน ในจังหวัดปัตตานี ผมและทีมงาน มักต้องหาที่พักผ่อน ในระยะเวลาสั้น ๆ สัก 10-20 นาที เพื่อผ่อนคลาย..ความตึงเครียด
ดังนั้น เราจึงต้องแวะหมู่บ้านชายเล
ที่คิดว่าปลอดภัยที่สุด....

เยี่ยมโรงเรียนปอเนาะ.ต.เตราะห์บอลอ.สายบุรี จ.ปัตตานี

วันนี้ 5 กค.57.
ผมและทีมงาน..ไปเยี่ยมโรงเรียนปอเนาะ ต.เตราะห์บอล
อ.สายบุรี จ.ปัตตานี..ตามคำบอกเล่าของน้องทหารพรานหญิง..ที่บอกมาว่าเด็กๆอยากให้เรา ไปทำห้องสมุดให้...

กิ้งก่า...ไม่ใช่กิ้งกือ...

อ้าว..ก็มันคือ ตังกิ้งกา...จะให้บอกว่าตัวกิ้งกือเร๊อะ...!!..

ชาวเล...

ในชนบท...ลูกๆมักเลียนแบบพ่อ-แม่
พี่-น้อง..ลูกชายเลียนแบบพ่อ ดังนี้เป็นต้น...ดังนั้น แผนระยะยาว..เราจึงต้องปลูกฝังเด็กๆให้เขาเข้าใจ ข้อเท็จจริงอย่างถูกต้อง ตรงประเด็น..
ดังนั้น..ผมและทีมงาน จึงมุ่งหวังที่จะเข้าไปตีสนิทกับเด็กๆ..เพื่อไม่ให้พวกเขาหวาดระแวง คนจากศาสนาอื่นๆ..
ที่จะผ่านพบเข้ามาในวิถีชีวิต ของกันและกัน....

ประมงชายฝั่ง.. ณ ฝั่งฝัน...

เย็นค่ำ..ย่ำสุริยน คนแรมทาง อย่างพวกเรา หน้ากร้านสนิม..ยิ้มกริ่มอิ่มความสุข..แววตาสดใสวัยหนูจ๋า..
ของเด็กๆโรงเรียนตาดีกา ยังตราตรึงอยู่ในมโนสำนึก..สำนึกแห่งการรักชาติ รักแผ่นดินเกิด..

หลายๆสถานที่ ที่เราอยากแวะทานอาหารค่ำ ดื่มด่ำบรรยากาศชายแดน
ติดริมทะเล..แต่เราก็ยังหวาดระแวง
 เราไม่ใช่พวกกล้าบ้าบิ่น..
เราเป็นแค่พวก "จะพยายามไม่กลัว"
เฝ้าปลอบใจกันเองว่า พวกเราไม่ใช่เป้าหมายของความขัดแย้ง..เราต้องปลอดภัย...เราต้องปลอดภัย..


แต่กระนั้น..กว่าเราจะหาที่ทานข้าวได้..ก็เข้าเขต อ.จะนะ.
เป็นซุ้มหมู่บ้านชาวเล ปลูกแบบชาวบ้านทั่วไป ขับรถมองลงไปเห็นทะเล...ใจพวกเราโผบินลงไปสถานที่แห่งนี้ตั้งแต่ที่มาในรอบแรกแล้วหละ.. แต่เรากลัว...จนคราวนี้..ครั้งที่สาม ที่เรากล้าจอดรถ ลงไปสัมผัสผู้คน....ผมคว้ากล้องวิ่งเหยาะๆลงไปชายหาด..ด้วยสายตาแลเห็นสองพ่อลูกกำลังเหวี่ยงแหอยู่ชายฝั่ง..
น้ำแค่เอว..แต่เขาทอดแห..ได้ปลากระบอกครั้งละ 3-4 ตัวบ้าง 5-6 ตัวบ้าง..
"โคตรหากินง่ายเลยแถวนี้"
ผมรำพึงรำพันในลำคอ..แล้วก็แสลงใจตัวเอง..ก็ใครละจะกล้ามาหาปลาหาปูแถวๆนี้ มีแต่อันตราย..
ผมนึกบอกตัวเอง...บางคนบอกผมว่า สามจังหวัดชายแดนใต้ ทรัพย์ยากรณ์เยอะมากๆ..จนบางคนลงทุนฮุบที่นี่.....///

กปปส.ปกป้อง​สถาบัน..

ในวันที่ประเทศไทยเหลวแหลก..
ด้วยปัญหาทุจริตคอรัปชั่น..บางคนก็ยังนิ่งดูดาย..ด้วยคิดว่าธุระไม่ใช่..แต่ครั้นพวกซาตานลามเลียไปเกินขอบเขต ของความพอดีมากขึ้นๆ...ประชาชนก็ลุกขึ้นสู้..เพื่อปกป้องสิ่งที่พวกเขาหวงแหน...นั้นคือ
สถาบัน​พระสถาบัน​พระมหากษัตริย์...

วัดควนนอก.ต.ควน อ.ปานะเระ จ.ปัตตานี

จามร จรมา กีับทีมงาน จะไปร่วมงานอุปสมบทหมู่
 ณ วัดควนนอก ต.ควน
 อ.ปานะเระ จ.ปัตตานี
วันที่ 5-6 กค.57

ทหารพรานหญิง..

มอบของให้กับหมวดทหารพรานหญิง.จ.ปัตตานี.โดยผ่านการผสานงานจาก กอ.รมน.จ.ปัตตานี

เยี่ยมเยียนทหารชายแดนใต้..

บางที..การอยู่ชายแดนนานๆ..
ทำให้จำเจ..และความจำเจ..
ทำให้เห็นทุกๆอย่างเป็นเรื่องปกติ..จึงบางครั้ง..ลืมนึกถึงอันตราย..การไปเยี่ยมไปให้กำลังใจ..จึงเหมือนการไปเคาะ
กองฟืนที่สุมไฟ..ไม่ให้ขี้เถ้าเกาะจนเกินไป..

ชายแดนปัตตานี..

ถามว่าเมื่อลงไปถึงชายแดนปัตตานีแล้วเป็นยังไงมั่ง..ตอบได้ลยครับว่าสนุก..ตื่นเต้น..เร้าใจ..บางครั้งก็ใจหายใจคว่ำ..

เเวะเยี่ยมเจ้าหน้าที่พยาบาล..อำเภอขนอม

หลังจากที่ลงไปปัตตานีสามรอบ..
คุณหมอและพยาบาล..
ก็เชิญให้แวะไปเยี่ยมอ.ขน อม..

โครงการ..ดับไฟใต้..

ก่อนอื่น..ต้องถามตัวเองว่า..
ถ้าเราจะช่วยคน..เราจะช่วยแค่ไหน..
ระยะสั้น..ระยะกลาง.. ระยะยาว..

ถ้าเราช่วยคนที่ไฟไหม้บ้าน..เราจะช่วยแค่ไหน..แค่พาเขาไปนอนใต้ร่มไม้..หรือมากกว่านั้น..

ปัญหาในสามจังหวัดชายแดนใต้นั้น..
หมักหมมมานาน..นานจนแกะไม่ออก
ปมเงื่อนงม..ยุ่งเหยิง
พอๆกับฝอยขัดหม้อ..
การจะลงไปช่วยกันแก้ปัญหา..
ไม่ใช่ไปแบบไฟไหม้ฟาง..แต่ต้องไปแบบ จีบสาว..คือเทียวไล้เทียวขื่อ..
หมั่นไปเยี่ยมหมั่นไปหา..
ซึ่งแน่นอนว่า..ถ้าเราไปจีบสาว..มีแต่มือเปล่าๆไป..สาวที่ไหนเขาจะมาชอบ..
ยิ่งถ้าเราหวังไปเป็นคู่ตะดาหงัน..เราต้องยิ่งทุ่มทุน..เพื่อซื้อใจญาติๆของว่าที่เจ้าสาวในอนาคต..

ซึ่งว่าที่เจ้าสาวอาจจะไม่ชอบขี้หน้าเราก็ได้..แต่..ในเมื่อถ้าเราซื้อใจญาติๆของเจ้าสาวไว้ได้เกือบหมด
เราย่อมต้องมีกองเชียร์..อย่างน้อยๆ..จากที่ทีเป็นศัตตรูเขาก็อาจจะเฉยๆ..คือแทนที่เขาจะตบเรา..และตะเพิด.เขาอาจจะทำเฉยๆ..เพราะเห็นแก่ญาติพี่น้องและคนรอบข้าง บ้างก็ได้..
โโยเฉพาะ สมัยนี้..มันเข้าสู่สงครามการแย่งชิงมวลชน...เรายิ่งต้องรีบทำ..
ทำเดี๋ยวนี้....จงทำ...จำไว้..จงทำและรีบทำ...ก่อนจะสายไปมากกว่านี้..

การเมือง..นำการทหาร

มีหลายยุคหลายสมัย..ที่มีการนำหลักการ การเมืองนำการทหารมาใช้..
ในหลายๆพื้นที่ แม้แต่ในสามจังหวัดชายแดนใต้...
ซึ่งงานเเยี่ยมเยียนชาวบ้านในสามจังหวัดชายแดนใต้ ที่ผมกับทีมงาน
ลงไปสัมผัส ก็จัดอยู่ในหลักการ การเมือง นำการทหาร..

รอยยิ้ม พิมใจ..

เด็กเหล่านี้..ตื่นเต้น..เมื่อได้พบกับคณะของเรา..
บางครั้งหลักคำสอน บางๆก็กั้นเราทั้งสองฝ่ายออกจากกัน..แต่เมื่อเราต่างฝ่ายต่างทำความเข้าใจ ในข้อปลีกย่อยของหลักคำสอน..เราก็ได้ตระหนักว่า..พระเจ้า..รักเราทุกคนเท่าๆกัน..

เราสู้...

สมัยก่อน..
หมู่บ้านผมก็เป็นพื้นที่สีแดง...
พวกเราชาวบ้าน..ไปขอร้องให้ทางอำเภอฝึกอาวุธให้พวกเรา..
เราฝึก ทส.ปช. อพป.จับปืนลูกซอง
ปืนสั้นสู้กับพวกโจร..

คราวที่..กปปส.ลุกขึ้นสู้กับระบอบทักษิณ
ผมเห็นคนปักษ์ใต้มีหัวใจนักสู้มากๆ..
ก็แล้วทำไม..เราไม่ลุกขึ้นสู้กับโจรใต้
กันมั้ง..ประกาศให้โลกรู้ว่า คนใต้ไม่ใช่โจร..คนใต้พร้อมจะสู้กับโจร..
เราจะกอดคอกัน สู้ไปพร้อมๆกัน ..
ประกาศให้โลกรู้ว่า..
"เราสู้"

กองทุน..หนุนชายแดน..

กองทุนหนุนชายแดนใต้..
มีนินิตรที่นำพระพร..ความรัก..
และสันติสุข..ไปสู่ชายแดนใต้..
เพียงท่านสละทุนทรัพย์..
ท่านละ 100 บาท..
เพื่อสนับสนุนและสมทบให้ทหาร
เด็กนักเรียนตาดีกา ครู ..และผู้ที่ได้รับผลกระทบจากปัญหาชายแดนใต้..
โดยโอนเงิน เข้าบัญชี
ธ.กสิกรไทย สาขาบิ๊กซีสุพรรณบุรี
เลขที่ 2012672643..
นส.โสภา กาสเส็น..
จักรขอพระคุณเป็นอย่างสูง
"รักผูกพัน..ไม่ทอดทิ้งกัน"

สิ่งของบริจาค...

นี่คือสิ่งของบริจาค..
ที่​เพื่อนๆ​คนไทย​ที่​อยู่ต่างประเทศ..ส่งมาให้ทีมงาน..
เพื่อนำไปมอบให้เด็กๆในโรงเรียนตาดีกา..
ในสามจังหวัดชายแดนใต้....

ทีมงาน..คือกุญแจ...

ถ้าประตูล็อกอยู่..และเราไม่มีลูกกุญแจ..
เราก็เข้าไปหาเป้าหมายไม่ได้เช่นกัน...
ดังนั้น "ทีมงาน" จึงมีควา่มสำคัญอย่างยิ่งยวด..
" พี่สมใจ"  คือหนึ่งในทีมงานที่แข็งแกร่งที่สุด..
และเหนืออื่นใดคือ..พี่มาด้วยจิตอาสาล้วนๆ..
ขอคารวะมา ณ โอกาสนี้ครับ...

การให้..เป็นเหตุให้มีความสุข มากกว่าการรับ

ชาวบ้านที่เราออกไปเยี่ยม..มักจะมีสิ่งของให้เราติดไม้ติดมือกลับบ้านเสมอๆ..แม้เราจะต่างศาสนา
ก็ตามที...

อูฐรอดรูเข็ม....

บางคน..บอกว่า..ผมเอาของไปแจกพวกโจร...
ในดินแดนที่ผมไปคือดงโจร...มันฆ่าทหาร..ฆ่าตำรวจ..
ฆ่าครู...เผาโรงเรียน...ฯลฯ...
แต่..ผมคิดว่า..ถ้าต่างฝ่ายต่างคิดแต่จะฆ่ากัน..
ใครจะชนะ...ไม่มีใครชนะ..มีแต่คนแพ้...
สภาพจิตใจของเด็กๆและผู้บริสุทธิ์บอบช้ำ...
เกินจะเยียวยา...ผมคิดว่าถึงเวลาแล้วที่เราจะวางปืน..
แล้วหันหน้ามาเจรจากัน...
แต่ถ้าอีกฝ่ายไม่อยากเจรจา..ขอเพียงให้โอกาสเด็กๆ..
ได้ไหม..ให้เขาได้พบเจอกับคนจากโลกภายนอกบ้าง...